اسحاق جهانگيري خبر داد: تفاهم شخصیت‌های ملی برای انتخابات ریاست‌جمهوری

«اسحاق جهانگیری» عضو شورای مركزی حزب كارگزاران سازندگی دیروز خبر از آن داد كه «برخی از شخصیت‌های ملی كشور كه دغدغه‌های جدی نسبت به مسائل كشور دارند»، برای انتخابات ریاست‌جمهوری آینده به دنبال «ایجاد یك تفاهم و وحدت با حضور جریان‌های سیاسی رقیب» هستند. وزیر صنایع و معادن دولت خاتمی توضیح داده كه هدف از این تفاهم و وحدت، مقابله با «حاكمیت تفكر تندروانه به جای اعتدال در عرصه‌های مختلف كشور» است.

وزیر صنایع و معادن دولت خاتمی توضیح داده كه هدف از این تفاهم و وحدت، مقابله با «حاكمیت تفكر تندروانه به جای اعتدال در عرصه‌های مختلف كشور» است.

سخنان جهانگیری در حالی مطرح می‌شود كه در هفته‌های اخیر خبرهایی درباره مذاكرات و رایزنی طیف‌های سیاسی میانه‌رو در هر دو جناح برای مقابله با شرایط موجود و پیروزی در برابر جریان تندرو جناح راست منتشر شده است.

در چارچوب این خبرها از چهره‌هایی چون سیدمحمد خاتمی، هاشمی‌رفسنجانی و ناطق نوری به عنوان سه ركن اصلی رایزنی‌ها نام برده می‌شود كه باعث شده احزاب و گروه‌های نزدیك به این چهره‌ها هم تامل در این بحث‌ها را آغاز كنند. اگر چنین تفاهم و وحدتی شكل بگیرد، انتظار می‌رود ائتلاف بزرگی كه در سوم تیرماه 84 میان طیف گسترده‌ای از نیروهای سیاسی و فكری جامعه ایران شكل گرفت، تكرار شود.

در آن ائتلاف تاریخی، نیروهایی كه به دنبال حاكمیت میانه‌رو و استقرار قانون و توسعه دموكراتیك در جامعه بودند و نتیجه انتخابات دوره نهم را بازگشت به عقب ارزیابی می‌كردند، به حمایت از آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی در دور دوم انتخابات پرداختند. بخش عمده گروه‌هایی كه به حمایت از هاشمی‌رفسنجانی برخاستند، از اصلاح‌طلبان و تكنوكرات‌های میانه‌رو بودند و كمتر گروهی از جناح راست حاضر به حمایت رسمی از وی شد.

هرچند تك‌چهره‌ها و نیز بخش مهمی از علما و روحانیون با این ائتلاف گسترده همراه شدند. گرچه آن ائتلاف دیرهنگام و پس از تشتت نامزدهای اصلاح‌طلب و میانه‌رو در دور اول انتخابات ریاست‌جمهوری نهم شكل گرفت، اما انتظار می‌رود با استفاده از آن تجربه و نیز تجربه مهم عملكرد سه ساله دولت احمدی‌نژاد كه حتی بسیاری از راستگرایان را به منتقدان او تبدیل كرده، این بار ائتلافی حتی گسترده‌تر با انسجام و قوتی بیشتر جهت اداره كشور در ریل عقلانیت و اعتدال پایه‌ریزی شود.

لوازم تفاهم ملی
جهانگیری در مصاحبه خود با خبرگزاری ایسنا، توضیح داده كه شكل‌گیری چنین تفاهمی میان شخصیت‌های ملی نه تنها «پدیده جدیدی در كشور ما نیست»، بلكه تجربه‌ای باسابقه در عرصه جهانی است: «در كشورهای دیگر هم هنگامی‌كه نگرانی‌های جدی پیرامون كشور و نظام به وجود می‌آید، احزاب رقیب در یك ائتلاف بزرگ مشاركت می‌كنند، پس از عبور از شرایط خاص دوباره بر رقابت قانونمند خود ادامه می‌دهند.»

جهانگیری البته هشداری مهم هم به نیروهای محوری این تفاهم و وحدت می‌دهد: «شرط لازم برای موفقیت این نظریه است كه نخست شخصیت‌هایی كه به این جمع‌بندی رسیده‌اند وقت كافی برای تحقق این ایده اختصاص دهند و آن را نیمه‌كاره رها نكنند.»

عضو شورای مركزی حزب كارگزاران سازندگی همچنین با بیان‌ اینكه «چارچوب این ائتلاف قبل از ورود به انتخابات تعیین شود» در بیان مثال به این موارد اشاره كرد: تعریف دقیقی از تندروی و حركت اعتدالی انجام شود. دغدغه‌های ملی كه منجر به ائتلاف شده مشخص و راهكارهای برون‌رفت، حداقل در حد كلیات مشخص شود. كاندیدای ریاست جمهوری باید از میان شخصیت‌های مقبول جناح‌ها كه از نظر مدیریتی دارای سابقه روشن و نیز قدرت تعامل با مجموعه نظام برای عملیاتی كردن برنامه داشته باشد انتخاب شود. ائتلاف بزرگ باید به دولت وحدت ملی تبدیل شود؛ لذا باید پست‌های كلیدی قبل از ورود به انتخابات با نظر كاندیدای ریاست جمهوری از جریانات سیاسی مختلف انتخاب شوند و در صورت لزوم اعلام عمومی ‌شود.

وی تاكید كرد: این رویكرد مشكل، ولی شدنی است. بلوغ جریانات سیاسی كشور می‌تواند به تحقق آن كمك كند كه در صورت تشخیص شرایط ویژه برای كشور بتوانند تصمیم ملی و فراجناحی بگیرند. پیداست در صورت جدی شدن این نظریه عده زیادی هستند كه می‌توانند در تدوین چارچوب آن مشاركت كنند.

وی ادامه داد: رویكرد دومی كه در صورت عدم‌اقبال شخصیت‌ها یا جریانات سیاسی به رویكرد قبلی باید مورد توجه قرار گیرد، این است؛ تا زمانی كه دو جریان سیاسی مهم كشور كه اصولگرا و اصلاح‌طلب نام گرفته‌اند به دو یا سه حزب مهم و سراسری تبدیل نشده‌اند، با درس‌گیری از انتخابات گذشته در این انتخابات به جای كاندیدای متعدد، هر كدام با یك كاندیدا در صحنه رقابت حضور پیدا كنند. اصلاح‌طلبان به عنوان گروهی كه فعلا از حاكمیت كنار هستند برای برگشت راهی جز كاندیدای واحد ندارند. افراد و احزاب باید از حق شخصی و حزبی خود بگذرند تا امكان چنین ائتلافی فراهم شود و همزمان برای تقویت رابطه خود با توده مردم و نیز تعامل با حاكمیت برای كاهش دغدغه‌های انتخاباتی فعالیت بیشتری در دستور كار قرار دهند. به عقیده من یكی از این دو رویكرد باید در دستور كار قرار گیرد و مسوولیت نخبگان، اندیشمندان، فعالان باسابقه سیاسی و نیز شخصیت‌های مورد احترام مردم و گروه‌ها در این برهه زمان بیش از گذشته است كه انتخابات آینده را به همگرایی بیشتر نیروهای درون نظام و نیز فرصتی برای كاهش دغدغه‌ها تبدیل كنند.

محورهای تفاهم ملی
جهانگیری مسائل اقتصادی و بین‌المللی را مهم‌ترین مباحث انتخابات آتی ریاست‌جمهوری ذكر كرد. وی با بیان اینكه «مهم‌ترین پاشنه آشیل دولت فعلی در انتخابات آینده ریاست جمهوری مسائل اقتصادی خصوصا تورم و گرانی است»، ادامه داد: اگر دولت نتواند با ساز و كارهای علمی، بخشی از فشار تورمی را كاهش دهد حتما در انتخابات ریاست جمهوری شاهد اثرات آن بر رای مردم خواهیم بود.

وی افزود: علاوه بر مسائل اقتصادی، وضعیت بین‌المللی كشور نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و مسائل مختلف موجود بیانگر لزوم تدبیر بیشتر در امور بین‌الملل است كه با رعایت حقوق كامل ملت به ارتقای موقعیت جهانی كشور منجر شود و این هم جز با دیپلماسی قوی و فعال، شدنی نیست. باید توجه داشت یكی از پارامترهای مهم توسعه ملی نحوه تعامل با جهان خارج می‌باشد. وی در ادامه به تحلیل شرایط سیاست داخلی و تاثیر آن بر انتخابات ریاست جمهوری دهم پرداخت و با اظهار تاسف از واگرایی شدید بین جناح‌های سیاسی درون نظام گفت: تعداد زیادی از نیروهایی كه از مهم‌ترین سرمایه‌های نظام محسوب می‌شوند از صحنه سیاست كشور كنار گذاشته شده‌اند و نقشی در اداره كشور و حل مشكلات مردم ندارند.

جهانگیری افزود: تهمت‌زنی و تخریب و حذف رقیب متاسفانه به یك امر عادی تبدیل شده است، اعتماد مردم به نظام و مسوولان و شخصیت‌های آن از مهم‌ترین سرمایه‌های اجتماعی هر نظامی است كه طی زمانی طولانی به دست می‌آید. آسیب‌رسانی به اعتماد مردم می‌تواند زمینه‌ساز مسائل حادی شود كه كمترین آن رواج شایعه در جامعه است. گاهی دیده می‌شود مردم به شایعات بیش از سخن مسوولان توجه می‌كنند و این علامت خوبی نیست.

این عضو شورای مركزی كارگزاران سازندگی در ادامه تاكید كرد: مجموعه اتفاقات و شرایط فعلی ما را به این سوق می‌دهد كه نیروهای معتدل و دلسوز به آینده نظام و ایران و نیز جریانات سیاسی از فرصت انتخابات ریاست جمهوری برای كاهش دغدغه‌ها بهره‌برداری كنند.

وی درباره رویكرد مناسب گروه‌ها به انتخابات ریاست جمهوری گفت: شنیده‌ام كه برخی از شخصیت‌های ملی كشور كه دغدغه‌های جدی نسبت به مسائل كشور دارند و نگران حاكمیت تفكر تندروانه به جای حاكمیت عقلانیت و اعتدال در عرصه‌های مختلف كشور هستند، به دنبال ایجاد یك تفاهم و وحدت با حضور جریان‌های سیاسی رقیب هستند. البته این پدیده جدیدی در كشو ما نیست. جهانگیری در ادامه گفت‌وگوی خود، بار دیگر به مباحث اقتصادی بازگشت.

وی با بیان اینكه «مشكلات اقتصادی تا حدی آشكار شده كه حتی در شعار احزاب مختلف بدون هماهنگی با یكدیگر، موضوع اصلی است»، تاكید كرد: در انتخابات مجلس هشتم، هم احزاب اصلاح‌طلب و هم اصولگرا شعار مبارزه با تورم و گرانی را در راس برنامه‌های خود قرار دادند؛، بنابراین باید گفت مشكلات در بخش‌های اقتصادی بر همگان آشكار شده و مردم را به شدت در فشار قرار داده است. ممكن است یك ائتلاف بزرگ بتواند تا حد زیادی این پیام را برساند كه همه گروه‌های سیاسی به این جمع‌بندی برسند كه راهكار مقابله با این مشكلات، یك تفاهم و ائتلاف ملی و فراگیر است.

موقعیت اصلاح‌طلبان
عضو شورای مركزی حزب كارگزاران سازندگی در بخش دیگر این مصاحبه درباره بایدها و نبایدهای تغییر استراتژی اصلاح‌طلبان در انتخابات آینده نیز گفت: اصلاح‌طلبان در دوره هشت ساله آقای خاتمی مدیریت اجرایی كشور را در دست داشتند و هم در دوران جنگ نقش تعیین‌كننده‌ای در مدیریت كشور داشتند و نیز بخش عمده‌ای از مسوولیت دولت آقای هاشمی نیز در اختیار آنها بود و طی این سال‌ها تجربه فراوانی در اداره‌ كشور اندوخته‌اند و عملكرد آنها دارای نقاط مثبت زیاد و نیز نقاط منفی بوده است. طبیعتا یك جریان سیاسی با این سابقه نمی‌تواند نسبت به مسائلی كه در كشور اتفاق می‌افتد، منفعل و بی‌تفاوت باشد و انتظار می‌رود كه در مقاطع حساس مانند انتخابات به خصوص انتخابات ریاست‌جمهوری، طبق وصیت‌ امام و عقلانیت نقش ویژه‌ای ایفا كند. اینكه گفته شود دیگران اجازه نمی‌دهند، مطلب قابل قبولی نیست و با این حرف، تكلیف سیاسی از انسان ساقط نمی‌شود. سیاست‌ورزی به معنای تلاش برای بن‌بست‌شكنی و پیدا كردن راهكار در شرایط دشوار است كه باید قبول كرد راه‌های دیگر وجود دارد كه با استفاده از آنها می‌توان شرایط را تغییر داد. تا حدی می‌توان پیش‌بینی كرد كه اصلاح‌طلبان در انتخابات آینده فعال می‌شوند، در صورتی‌كه به جای پرداختن به مسائل جانبی برای حركت خود برنامه‌ریزی كنند شانش موفقیت آنها افزایش می‌یابد.

جهانگیری با بیان اینكه «وظیفه رهبران جریان اصلاحات استفاده از فرصت باقی مانده تا انتخابات برای گفت‌وگو و مذاكره با مسوولان نظام و كاهش دغدغه‌هاست»، ادامه داد: مجموعه‌ كسانی كه هدایت جریان اصلاح‌طلبی را بر عهده دارند وظیفه دارند در تعامل جدی با حاكمیت دغدغه اصلاح‌طلبان برای حضور در انتخابات را كاهش دهند و زمینه حضور فعال آنان را در انتخابات فراهم سازند. برخی از تعامل و مذاكره معنای تسلیم یا التماس تلقی كرده‌اند كه این برداشت اشتباهی است. زیرا گفت‌وگو‌های چارچوب‌دار و هدفمند می‌تواند راهگشا باشد.

وی با تاكید بر اینكه «هنوز در جمع اصلاح‌طلبان بحثی درباره‌ تغییر استراتژی مطرح نشده است»، گفت: حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس هشتم با سازوكار خاصی كه طراحی شده بود، انجام گرفت كه نقاط قوت و ضعف آن باید مورد بررسی قرار بگیرد و این آسیب‌شناسی باید متوجه بخش درونی و بیرونی اصلاح‌طلبان برای حركت آینده باشد و در انتخابات آینده تلاش شود كه نقاط ضعف را اصلاح كنند. منظور از بخش بیرونی نظیر بررسی نحوه تعامل با حاكمیت و اشكالاتی كه در فرآیند انتخابات بوده و بخش درونی یعنی عملكرد ستاد اصلاح‌طلبان، رابطه احزاب با ستاد و تبلیغات و... در صورتی كه این آسیب‌شناسی در مورد سه انتخابات اخیر (ریاست جمهوری نهم، شورای شهر سوم، مجلس هشتم) انجام شود، می‌تواند فواید بیشتری برای آینده اصلاح‌طلبان داشته باشد.

جهانگیری در ادامه این مصاحبه تاكید كرد: جای تردید نیست كه حل مشكلات كشور به زمان زیادی نیاز دارد، اما اینكه گروهی بگویند به دلیل مشكلات حاد پیش رو، به عرصه‌ قدرت وارد نمی‌شویم، این فرار از مسوولیت است و بعید به نظر می‌رسد اصلاح‌طلبان از چنین موضوعی پیروی كنند. اتفاقا انسان‌های مسوول و دلسوز در شرایط سخت حضور را لازم می‌دانند و در زمان مناسب برای مردم توضیح خواهند داد كه حل مشكلات در چه دوره زمانی ممكن است و از تمام ظرفیت كشور برای حل مشكلات استفاده خواهند كرد.

این عضو شورای مركزی حزب كارگزاران سازندگی در ادامه گفت: اصلاح‌طلبان فرصتی كمتر از یك سال تا انتخابات پیش رو دارند و برای پشت سر گذاشتن موانع حضور، باید از تمام فرصت‌ها برای كاهش دغدغه‌های خود استفاده كنند؛ با طرح یك سری مسائل حاشیه‌ای زمان را از دست ندهند؛ بنابراین باید با برنامه‌ریزی در انتخابات شركت كرد و از فرصت انتخابات برای طرح دیدگاه‌ها خود در ارتباط با اداره كشور با مردم بهره‌برداری‌ نمود. البته بدیهی است كه اصلاح‌طلبان برای پیروزی در انتخابات وارد می‌شوند، ولی نباید هیچ وقت از شكست در انتخابات ترس داشته باشند، كسانی‌كه از شكست در انتخابات واهمه دارند در واقع به دموكراسی و رای مردم اعتقاد ندارند.

وی درباره شرایط معرفی كاندیدا ازسوی اصلاح‌طلبان گفت: تفاوت انتخابات ریاست جمهوری با انتخابات مجلس در این است كه مردم در سراسر كشور یك نفر را باید انتخاب كنند؛ لذا كاندیدای ریاست جمهوری باید چهره‌ای آشنا و باسابقه روشن كاری و مدیریتی باشد و قادر باشد از تمام ظرفیت كشور برای پیشرفت و حل مشكلات مردم استفاده كند. در میان چهره‌های اصلاح‌طلب افرادی از نسل اول انقلاب داریم كه اگر هر یك از آنها به انتخابات ورود پیدا كنند، دغدغه رد صلاحیت در این رده نخواهیم داشت؛ اما چنانچه نسل اول به هر دلیلی حضور پیدا نكنند، در نسل دوم، یعنی در سطح اعضای دولت‌های سابق و دیگر مدیران ارشد نظام قطعا در بین اصلاح‌طلبان نسبت به اصولگرایان چهره‌های بیشتری وجود خواهد داشت كه به راحتی و در یك تعامل بی‌دغدغه‌ با مسوولان نظام به تفاهم می‌رسند و می‌توانند ماه‌ها پیش از انتخابات، كاندیدای خود را معرفی كنند.

وی با تاكید بر اینكه «هنوز گروه‌های اصلاح‌طلب درباره‌ انتخاب كاندیدا با یكدیگر به بحث و گفت‌وگو ننشسته‌اند»، ادامه داد: در بین نسل دوم اصلاح‌طلبان شخصیت‌های زیادی هستند كه می‌توانند كاندیدا شوند، اما عقل حكم می‌كند كه اصلاح‌طلبان بر اساس منطق عقلایی به یك نفر برسند و به نظر من، این وظیفه‌ عقلا و احزاب اصلاح‌طلب است كه در مدت كوتاهی به راهكار منطقی برسند و از میان افرادی كه شرایط كاندیداتوری را در آنها مهیا می‌بینند ـ كه بتوانند كشور را در جایگاه ریاست جمهوری به خوبی اداره كنند ـ یك نفر را انتخاب كرده و با كاندیدای متعدد ورود پیدا نكنند؛ نتیجه تعدد كاندیداهای اصلاح‌طلب یاس و بلاتكلیفی مردم خواهد بود.

جهانگیری در عین حال با تاكید بر اینكه «اصلاح‌طلبان نباید از تكثر احتمالی كاندیداها در جریان اصولگرا نیز خوشحال باشند»، گفت: تكثر كاندیدا در هیچ‌یك از دو جریان سیاسی، قابل قبول نیست. تكثر در دو جریان اصلاح‌طلب و اصولگرا، ممكن است به این نتیجه بینجامد كه فردی وارد عرصه‌ قدرت شود كه نه مورد قبول اصلاح‌طلبان باشد و نه اصولگرایان؛ به عبارتی هیچكدام از دو جریان اصلی در ادامه كار، حمایت و پشتیبانی لازم از او نمی‌كنند و این برای كشور مفید نخواهد بود.

حمایت از حضور خاتمی
عضو ارشد حزب كارگزاران همچنین با بیان اینكه «آقای خاتمی یكی از سرمایه‌های مهم نظام جمهوری اسلامی است» درباره حضور یا عدم‌حضور وی در انتخابات آینده ریاست جمهوری، گفت: من تا این لحظه، هنوز با آقای خاتمی در این زمینه گفت‌وگویی نداشته‌ام؛ اما به هر حال مهم جایگاه آقای خاتمی در میان مردم و اعتماد جامعه به ایشان است. جای تردیدی نیست كه ایشان در بین گروه‌های اصلاح‌طلب و مردم موقعیت ویژه‌ای دارند. درخواست‌های زیادی از ایشان برای كاندیدا شدن وجود دارد. در صورتی كه به درخواست‌ها پاسخ مثبت دهد حتما موجب وحدت جریان اصلاح‌طلبی خواهد شد. اما تا جایی كه من اطلاع دارم تاكنون آقای خاتمی به جمع‌بندی خاصی در این زمینه نرسیده‌اند.

ارزیابی دو وعده احمدی‌نژاد
جهانگیری در این گفت‌وگوی تفصیلی همچنین نظرات خود را درباره دو وعده اصلی دولت احمدی‌نژاد یعنی «برقراری عدالت» و «مبارزه با مفاسد اقتصادی» تشریح كرد. وی برقراری عدالت را یكی از پیچیده‌ترین واقعیت‌های یك نظام دانست و در ادامه تاكید كرد: اگر قرار بود عدالت به راحتی در یك جامعه مستقر شود، هیچ‌گاه شخصیت والایی مانند امیرالمومنین حضرت علی(ع) را شهید راه عدالت نمی‌نامیدند؛ ایشان نیز در برقراری عدالت در جامعه با موانع جدی مواجه بودند. در نظام جمهوری اسلامی نیز كه سی سال از عمر آن می‌گذرد، همواره «عدالت» مورد تاكید حضرت امام(ره) و هم مقام معظم رهبری بوده است و اساسا هیچ‌كس نیست كه بگوید نمی‌خواهم عدالت را اجرا كنم؛ چراكه واژه‌ عدالت بسیار مقدس و در میان تمام مردم مقبول است و البته دامنه آن بسیار وسیع‌تر از مسائل اقتصادی است.

وی با بیان این اعتقاد ‌كه «مهم‌ترین علت عدم‌تحقق عدالت در كشور ما این است كه بیش از آنكه برایش راهكار پیدا كنند، درباره آن شعار می‌دهند» ادامه داد: مسوولانی كه در پی اجرای عدالت هستند به جای شعار، عمل كنند. باید برنامه‌ای جامع تهیه كنند كه در یك دوره چهار یا پنج ساله، چه شاخص‌هایی را برای اجرا و استقرار آن در نظر گرفته‌اند كه براساس شاخص‌ها، عملكرد قابل ارزیابی باشد. این‌طور نباشد كه شعار عدالت داده شود ولی عملا سیاست‌هایی كه اتخاذ می‌شود، منجر به شكاف بیشتر طبقاتی شود. به عنوان مثال گفته شود كه در عدالت منطقه‌ای، چگونه می‌خواهند به نقاط محروم كشور رسیدگی و مشكلات آنها را برطرف كنند یا برای اقشاری كه در فقر شدید به سر می‌برند چه راهكارهایی اتخاذ كرده‌اند یا موارد مشابه و برای آنها راهكار اجرایی روشن و قابل قبولی ارائه دهند.

جهانگیری افزود: در مورد مبارزه با فساد نیز هركسی می‌داند كه فساد توسعه‌ كشور را مختل می‌كند؛ چراكه افرادی كه بتوانند با زد و بند به ثروت‌های كلان دست پیدا كنند، چه دلیلی دارد با كار طاقت‌فرسا مثل تولید یا تجارت خلق ثروت كنند. بنابراین روشن است كه فساد، هم ضد توسعه است و هم ضد عدالت و فرهنگ و شرایط اداری جامعه را مختل می‌كند. اما تنها با شعار نمی‌توان با فساد مبارزه كرد بلكه باید با یك برنامه‌ دقیق، گلوگاه‌های فسادخیز شناسایی و بسته شوند. وی رابطه‌ فساد و اقتصاد دولتی را یك به یك خواند و تصریح كرد: هرچه اقتصاد دولتی‌تر باشد (منظور از دولت مجموعه‌ سیستم اداری كشور) تصمیم‌گیری‌های اداری بیشتری در اقتصاد انجام دهد، به همان میزان هم فساد بیشتر می‌شود؛ بنابراین مهم‌ترین راه برای جلوگیری و مبارزه با فساد، كوچك كردن دولت و حذف رانت‌هاست كه قابل تحقق است. البته امكان دارد حذف برخی گلوگاه‌ها و رانت‌ها فشارهای دیگری را بر جامعه وارد كند اما می‌توان برای آنها نیز مقررات و قوانین شفافی نوشت و همزمان باید شرایطی به وجود آید كه رسانه‌ها بتوانند انتقاد كنند، با نظارت دقیق از داخل سیستم و نیز نظارت رسانه‌ها و اشخاص دلسوز و منتقد و نیز برخورد قاطع قضایی با مفسدان، فساد از بین خواهد رفت.