1- متاسفانه اعلام انحلال انجمن صنفی روزنامه نگاران در روزهای گذشته مانع از نوشتن یادداشتی که درباره روز زن در ذهن داشتم شد. حالا که گذشته فقط به این نکته بسنده می کنم که کاهش ساعت کاری زنان که رییس جمهور محترم اعلام کرد علیرغم موانع و مخالفت ها مصرانه آن را پیگیری می کند مساله بسیار مهمی است. مساله این است که کاهش ساعت کار زنان اگرچه به ظاهر به نفع زنان است ولی در اصل و در دراز مدت به ضرر کار زنان و حضور اجتماعی آنهاست گو آنکه انگیزه کارفرمایان برای استخدام آنها را به شدت کاهش می دهد.

این نوع نگاه به زن که ریشه در سنت دارد اساسا چندان موافقتی با کار بیرون از خانه زنان ندارد. در عین حال مشارکت آحاد افراد جامعه اعم از زن و مرد در دنیای جدید لازمه پیشرفت و توسعه است ضمن آنکه هزینه های زندگی آن قدر امروزه بالاست که اگر قرار باشد فقط مرد در خانواده کار کند متاسفانه درآمد او در اغلب موارد برای تامین یک زندگی متوسط کافی نیست و درنتیجه فقر گسترش بیشتری می یابد. بگذریم از اینکه در بسیاری از حالات زنانی خود سرپرست خانواده هستند یا ناگزیرند مستقل زندگی کنند که اگر امکان اشتغال برای آنها سخت شود مشکلات اجتماعی بسیاری را ناگزیر باید متحمل شوند.

جالب است که در همه دنیا تشکل های مردمی به دنبال کاستن از ساعات کار و ایجاد تسهیلات بیشتری برای زنان نسبت به مردان هستند و دولت ها مقاومت می کنند ولی در کشور ما دولت اصرار به کاهش هر چه بیشتر ساعت کار زنان دارد و تشکل ها با آن موافق نیستند!

2- هفته نامه چلچراغ در شماره روز شنبه آتی خود ویژه نامه پر و پیمانی را به مناسبت سیصدمین شماره انتشار این مجله منتشر کرده است که خواندنی و جالب است. برای من که به سبب دوستی و علاقه از پیش شماره ها کار دوستانم را در این نشریه همواره دنبال کرده ام مشاهده بالندگی این نشریه با وجود همه تضییقات و مشکلاتی که همه می دانیم حس بسیار خوبی را منتقل می کند. چلچراغ امروز نه تنها خواندنی و جذاب و یک نشریه جا افتاده است بلکه پس از 300 شماره دیگر به یک سبک و الگو و گفتمان در کار خودش تبدیل شده است.

برای همه همکاران عزیزم در چلچراغ آرزوی پایندگی و کسب افتخارهای بزرگتر را دارم. آقای فریدون عموزاده خلیلی -دوست فرهیخته و نویسنده بزرگ کشورمان- مدیر مسئول این هفته نامه برای تک تک این 300 شماره خون دل ها خورده اند دستشان را به گرمی می فشارم و برای دیگر عزیزان همکارشان منصور ضابطیان، علی میرمیرانی، امیر مهدی ژوله ، هوتن ابوالفتحی، نیما اکبرپور، بزرگمهر حسین پور، امیر صدری، آرش خوشخو، فرشاد رستمی، جلال سعیدی، شیما شهرابی، سجاد صاحبان زند، شرمین نادری، حسین یعقوبی - و همکاران سابق آن بزرگمهر شرف الدین و معصومه خانم ناصری- و همه و همه عزیزان اعضای تحریریه این نشریه که تعدادشان هم ماشاءالله زیاد است و هر یک به تنهایی دنیایی از ذوق و استعداد و خلاقیت هستند آرزوی توفیقات روزافزون دارم. به همه آنها و خوانندگان چلچراغ صمیمانه تبریک عرض می کنم. به امید انتشار هزارمین شماره چلچراغ هستیم. انشاءالله.

3- امروز آقای علی لاریجانی رییس محترم مجلس در کنگره تشکیلات مهندسین -که اقای محمد رضا باهنر در راس آن است- طی سخنانی بر ضرورت وجود احزاب برای اداره بهتر جامعه تاکید کرده اند:

ایشان با تأكيد بر غير قابل قبول بودن و نامفهوم بودن دلايل مخالفان تشكيلات سياسي در كشور از آنها سؤال كرده براي آنكه كشور دچار خلأ تئوريك و بي‌‌برنامگي در عرصه اجرايي نشود، اعلام كنند چگونه تئوري اداره كشور بوجود مي‌آيد و مديران استراتژيك در چه نهاد يا مجموعه‌اي بايد تقويت شوند؟
از ادای چنین جملاتی باید استقبال کرد. آقای لاریجانی در میان نامزدهای 4 گانه اصولگرایان در انتخابات 3 سال پیش ریاست جمهوری نامزد رسمی طیف راست سنتی یعنی تشکیلاتی ترین بخش جناح راست بود و عملکرد و مواضعش هم نشان داد که خود نیز بیشترین همگرایی را با عملکرد تشکیلاتی دارد. در عین حال نمی دانم چرا کسی که چنین سابقه ای دارد و افق بهتر را نیز در حزبی شدن می داند چرا خود رسما عضو هیچ حزبی نیست؟!

  نسخه قابل چاپ   .   برای دیگران بفرستید